«Τσουκάλια» και «γάρος»: Μια ματιά στη διατροφή των Βυζαντινών
Από τις πηγές που ερευνήσαμε, αντλήσαμε αρκετά σημαντικά στοιχεία για τη διατροφή κατά τη βυζαντινή περίοδο. Οι διατροφικές συνήθειες διέφεραν, καθώς επηρεάζονταν από τη θρησκεία, τη γεωγραφική περιοχή, την ιστορική συγκυρία, τις συνήθειες της εποχής αλλά και από την κοινωνική θέση του καθενός.
Αν είχαμε μια εικόνα από ένα βυζαντινό τραπέζι, θα μπορούσαμε να δούμε ότι ήταν όλοι μαζί συγκεντρωμένοι γύρω από ένα μεγάλο κατάλληλο έπιπλο στρωμένο με μενσάλι. Πάνω στο τραπέζι βρίσκονταν όλα τα μέχρι σήμερα γνωστά σκεύη (συνήθως πήλινα, ξύλινα και χάλκινα για τους πιο φτωχούς, ενώ για τους ευπορότερους ασημένια, χρυσά και έντονα διακοσμημένα). Στα πόδια τους τοποθετούσαν ένα μαντήλι με το οποίο σκούπιζαν τα χέρια τους.
Το μενού συνήθως περιελάμβανε αρκετό ψωμί, λαχανικά, όσπρια, δημητριακά, πουλερικά (τα οποία εξέτρεφαν), αυγά με τα οποία έφτιαχναν ομελέτα, αλλά και τυρί. Κρέας έτρωγαν σπάνια, κυρίως από μικρά ζώα που έβρισκαν οι άντρες κυνηγώντας. Μεγάλα ζώα σπάνιζαν στη διατροφή τους, ενώ τα αρνιά ήταν μόνο για τους πλουσίους. Βόδια δεν έτρωγαν καθώς ήταν πολύ χρήσιμα για την καλλιέργεια των χωραφιών. Ψάρια βρίσκονταν πολύ συχνά στο πιάτο τους, αφού ήταν μια πολύ πρόσφορη λύση. Τα φαγητά αυτά μαγειρεύονταν κυρίως βραστά, επειδή ήταν ένας αρκετά εύκολος τρόπος. Επίσης, πιο σπάνια τα έκαναν ψητά και παστά. Τα γεύματα συνοδεύονταν από κρασί, ενώ ακολουθούσε κάποιο γλυκό.
Η μεγάλη βαρύτητα που δινόταν στη διατροφή φαίνεται και από τη θέση που κατείχε ένας μάγειρας τότε. Ένας μάγειρας (κυρίως σε μοναστήρι, σύμφωνα με τα στοιχεία που διαθέτουμε) δεχόταν το σεβασμό όλων και το έργο του αναγνωριζόταν από όλους ως ιδιαίτερα δύσκολο.Τέλος το να μαγειρεύει κάποιος για τους συνανθρώπους του αναγνωριζόταν ως έργο ευλογημένο από το Θεό…
ΜΕΛΗ ΟΜΑΔΑΣ
Σταματόπουλος Άγγελος
Σταυρόπουλος Κωνσταντίνος
Τράπαλης Αναστάσιος
Σουμπάσης Κωνσταντίνος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου